TEORIA FIZYCZNA

Teoria fizyczna składa się — wedle Sneeda — z matematycznej, teoriomnogościowej struktury, zawierającej liczby rzeczywiste i funkcje liczbowe, oraz ze zdań i wyrażanych przez nie stwierdzeń, które ustalają treść empiryczną teorii, tzn. wskazują jej modele. Takie empiryczne stwierdzenie teorii orzeka, że ten oto lub taki oto fizyczny system ma formalną (w sensie „ogólną”, „wspólną z innymi”) strukturę matematycz­ną (w sensie „liczbową”), która stanowi rdzeń teorii. Innymi słowy, stwierdzenie to orzeka, że dany system, dany obserwowalny układ fizycz­ny, jest modelem, a dokładniej — możliwym częściowym modelem, dla formalizmu matematycznego teorii. Teoria fizyczna może zawierać jedno­cześnie wiele empirycznych stwierdzeń, a to znaczy, że może mieć wiele modeli, wiele różnych aplikacji. Przekonanie, że teoria naukowa ma wiele zastosowań, jest szczególnie ważną ideą koncepcji Sneeda, po raz pierwszy explicite właśnie przez niego wyrażoną. Wprowadza on tę ideę na miejsce tradycyjnego założenia, że teoria odnosi się do jednego globalnego, kosmicznego, jak powiada Sneed, modelu. Owe zastosowania teorii mogą być przez badaczy okreś­lone konkretnie, tj. poprzez wyliczenie, lub intencjonalnie, poprzez wska­zanie własności systemów. Zastosowania mogą być dookreślane, mody­fikowane, rozszerzane. W tej sytuacji logiczna rekonstrukcja teorii „zmie­rza do przedstawienia poszczególnych przypadków empirycznych stwier­dzeń […], które były lub są formułowane przez tych, którzy uprawiają daną teorię”

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply