POZAJĘZYKOWE CHARAKTERYZOWANIE

Pozajęzykowe charakteryzowanie teorii i praw naukowych w kon­cepcjach nieklasycznych ma istotne znaczenie dla rozważanego przede mnie zagadnienia. Takie ujęcie bowiem unieważnia już w punkcie wyjś­cia metodologicznych rozważań problem syntaktycznych wyróżników praw nauki. Na miejsce wyjściowęgo ustalenia klasycznego ujęcia, że prawa nauki są zdaniami takiej to a takiej postaci, przyjmuje się, że pra­wem nauki jest to, co badacze uznają za prawo nauki, a co metodolog może, zaczynając swe analizy, tylko wskazać przez wyliczenie. Meto­dolog nie formułuje więc żadnych ustaleń dotyczących zakresu stosowal­ności praw naukowych i teorii. Teorie same określają zakres swej stoso­walności. Jak powiada J. D. Sneed: „teoria określa swój własny zakres zastosowań, ma dotyczyć dokładnie tylko tego, do czego, w gruncie rze­czy, się odnosi, niczego więcej i niczego mniej” . Przy czym, co trzeba tu dodać, w teoriach tych mogą być nakładane czasoprzestrzenne ograni­czenia na zbiory badanych układów czy na charakteryzujące je funkcje bądź też badacze mogą od takich ograniczeń abstrahować. W tym dru­gim przypadku budują modele nie przystające dokładnie do badanej, ewoluującej rzeczywistości i modele owe muszą być historycznie kon­kretyzowane .

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply