NA GRUNCIE UJĘCIA

Na gruncie takiego ujęcia kwestii zakresu stosowalności teorii nau­kowych zadaniem metodologa jest rekonstruowanie rozstrzygnięć zawar­tych w teoriach naukowych. Może on ponadto śledzić losy tych wewnątrz- teoretycznych ustaleń w toku dalszego rozwoju nauki pokazując, że in­tencjonalny zakres teorii bywa później rozszerzany lub ograniczany. Szczególnym przypadkiem będą oczywiście takie ograniczenia, w wyniku których ujawnione zostaje, że założenie o czasoprzestrzennej ogólności teorii miało charakter idealizujący, ponieważ wyrywało badany system z szerszych, historycznych całości. Podsumowując ustalenia tego paragrafu, można powiedzieć, że wy­maganie, by zdania kandydujące do miana praw nauki były koniecznie zdaniami ściśle ogólnymi, wydaje się problematyczne. Oparte jest ono na apriorycznych, bazujących co najwyżej na obiegowych, zdroworoz­sądkowych opiniach, ustaleniach dotyczących struktury syntaktycznej praw nauki. A przeprowadzenie jego analizy uwzględniającej treści nada­wane pojęciom czasu i przestrzeni w fizyce relatywistycznej ujawnia roz­bieżność między tymi treściami a treściami, w jakie pojęcia te wyposa­żają reprezentanci klasycznego ujęcia praw nauki, a takie odkrywa meta­fizyczne założenia tego stanowiska. Spojrzenie na to wymaganie z per­spektywy pozalingwistycznych ujęć teorii naukowych pozwala z kolei dostrzec jego arbitralność i nieprzystosowalność do sytuacji faktycznej we współczesnej nauce.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply