HISTORYCZNE MYŚLENIE

Otóż to pojęcie historyzmu czy myślenia (badania) historycznego, jakie stosuje W. Krajewski, okazuje się niezwykle przydatne dla odróżnienia nowo- żytno-europejskiego widzenia dziejów od klasyczno-chińskiego. Tylko bo­wiem to pierwsze widzenie zakłada „działanie” prawidłowości ogólnych w dziejach. Natomiast w drugim przypadku nie może być mowy o pra­widłowościach czy o prawach konstatujących owe prawidłowości. Uwzględ­nia się tu tylko zmiany w czasie oraz ich ukierunkowanie: negatywnie bądź pozytywnie oceniane. To, że w klasycznej kulturze chińskiej nie manie może być miejsca na pojęcie prawa naukowego, stwierdza i wyjaś­nia na swój sposób sam Needham. Pojęcie to, słusznie przez niego uwa­żane za jeden z fundamentów nowożytnej nauki europejskiej, powstać miało w wyniku następującej ewolucji myślowej:prawo stanowione przez władzę polityczną, oczywiście dotyczącewyłącznie ludzi; ,prawo stanowione przez osobowego Boga, dotyczące całego świata prawo dotyczące całego świata, ujęte przy tym w abstrakcji o woli boskiej: prawo oświeceniowej „natury”.Takiego pojęcia prawa klasyczna kultura chińska nie mogła wyprą cować, zarówno bowiem taoistyczny, jak i konfucjański jej wariant c a rakteryzuje nieobecność idei osobowego Boga-prawodawcy.„Historyzm” chiński okazuje się zatem czymś zasadniczo rożnym od historyzmu nowożytno-europejskiego. Zastosowane przez W. Krajewskie­go pojęcie, oznaczające ten drugi sposób myślenia czy badania, jest więc w szczególności bardzo pomocne przy ustaleniu powyższej różnicy.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply