DYSCYPLINY HISTORYCZNE

Spór ten wydaje się już prze­brzmiały, aczkolwiek nadal można znaleźć przedstawicieli wszystkich możliwych w nim stanowisk, łącznie z najbardziej skrajnymi. Z metodo­logicznego punktu widzenia najistotniejsze w tym sporze wydają się rozważania, które można określić jako meta-metodołogiczne. Pokazują one, że spierające się strony nieadekwatnie wyobrażają sobie dyscypliny przyrodnicze lub humanistyczne, a zwłaszcza te pierwsze . Owe ustale­nia pozwalają dostrzec, że przeświadczenie o zasadniczej metodologicznej jedności nauk, z których każda jest jednak swoistą i nieredukowalną do innych dyscypliną, można utrzymać, mimo że odrzuca się neopozytywi- styczny model nauk przyrodniczych i towarzyszące mu przekonanie, że jest on wzorcem dla wszelkiego postępowania naukowego. ‚Wyrwawszy się z okowów neopozytywistycznej wizji nauki, możemy dostrzec, że z historyczną zmiennością przedmiotu i uwikłaniem aktu badania w badaną rzeczywistość mamy do czynienia także w dyscypli­nach przyrodniczych. Dopiero jednak wówczas, gdy fakty te zostały wy­rażone w języku fizyki, w postaci na przykład niestacjonarnych modeli kosmologicznych czy zasady nieoznaczoności Heisenberga, stały się do­strzegalne dla metodologów.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply