ANALOGICZNA SYTUACJA

Być może, sytuacja jest analogiczna w przy­padku interesującego nas tu zagadnienia zakresu stosowalności praw nau­ki. Dla jego rozważenia rozpocznijmy od problemu natury powiązania dyscyplin historycznych z nomotetycznymi. Istnienie w nauce teorii czy wręcz całych dyscyplin historycznych, tj. zajmujących się unikalnymi procesami rozwojowymi, dostrzegane jest oczywiście przez neopozytywistyczną metodologię, w ramach której sta­wia się także problem sposobu powiązania obu typów dyscyplin.Rozwiązanie wzorcowe dla stanowiska neopozytywistycznego przed­stawia C. G. Hempel. Analizując procedurę wyjaśniania w historii, pod­kreśla: „Próbujemy pokazać, że w historii, nie inaczej niż w innych dyscyplinach empirycznych, naukowe wyjaśnienie może być osiągnięte jedynie za pośrednictwem stosownych hipotez generalnych” . Wszelkie naukowe rozumienie zdarzeń historycznych musi mieć — w jego prze­konaniu — strukturę wyjaśniania dedukcyjnego lub statystycznego. Swo­iście historyczne metody, np. metoda empatycznego rozumienia, mają jego zdaniem — znaczenie tylko heurystyczne. Naukowe uprawianie historii wymaga więc odwoływania się do twierdzeń ściśle ogólnych (za­czerpniętych ewentualnie z psychologii, socjologii, ekonomii czy nauk przyrodniczych) i to nie tylko w wyjaśnianiu, ale także w opisie zdarzeń przeszłych, które ze względu na niedostępność bezpośrednią mogą być poznane tylko pośrednio, tzn. poprzez powiązanie ich z aktualnymi dany­mi za pomocą ogólnych hipotez .

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply